Gedichten Dodenherdenking 2026
Op deze pagina bundelen we voorgedragen gedichten en een verhaal ter nagedachtenis aan Dodenherdenking 2026. Een moment van stilte, reflectie en eerbetoon aan hen die vielen.
Licht in het duister:
Licht zijn de mensen die zijn gegaan en niet meer terugkwamen
Licht is vrijheid, Licht is vrede
Vrede en vrijheid is luxe.
Vrijheid is niet zomaar iets
Nog steeds wordt er gevochten
Nog steeds vallen er kostbare levens
Wij mogen dit nooit vergeten.
Vrijheid is iets heel erg moois
Vrijheid is iets om van te genieten
Vrijheid is vooral niet vergeten, dat vrijheid nooit gratis is.
Vandaag 2 minuten stilte
Slechts 2 minuten in een heel jaar
Maar in die 2 minuten denken wij aan hen
Die onze vrijheid hebben gekocht met hun leven.
Morgen mogen we samen vieren dat wij leven in vrijheid
Morgen mogen we genieten van onze vrijheid en elkaar
Laten we nooit vergeten wat deze vrijheid heeft gekost.
Gedicht gemaakt door Ruben ten Brinke
(leerling basisschool de Rehoboth.
Herdenken
2 minuten maar per jaar noemen wij de overledenen bij naam.
Veel te weinig tijd voor hen die zijn overleden.
Wij hebben respect voor iedereen die strijdt voor vrede.
Voor hen die gingen en niet meer kwamen.
We hebben maar 2 minuten per jaar om te herdenken.
Die bij oorlogen vielen en ons vrede schenken.
Gedicht gemaakt door Joas Woudt
Leerling basisschool de Rehoboth
4 Mei herdenking Hoogkerk
We staan stil, tussen namen die blijven fluisteren in de koude lucht van mei.
Soms lijkt het alsof de tijd even stil blijft staan,
alsof het land zelf de adem inhoudt om te herinneren.
Ik denk aan oude Opa die nooit hard sprak over vroeger,
maar wiens stilte meer vertelde dan woorden ooit hadden gekund.
Aan handen die meer hadden gedragen dan een mens zou moeten,
aan ogen die wisten wat vrijheid kost.
Vandaag kijk ik om me heen en zie een wereld die opnieuw brandt,
waar mensen vluchten, waar angst weer grenzen trekt
en waar vrijheid geen vanzelfsprekend woord is maar een wankel verlangen.
En toch staan wij hier, op grond die veilig voelt,
in een land waar stemmen mogen klinken zonder te worden gesmoord.
Waar kinderen spelen zonder sirenes in hun dromen.
Waar wij mogen zeggen: dit is ons thuis, en het is vrij.
Maar vrijheid vraagt om herinneren, om luisteren naar verhalen die bijna vervagen,
om het doorgeven van moed die ooit in het donker werd geboren.
Dus buigen wij ons hoofd, niet alleen om wat verloren ging,
maar ook om wat wij moeten bewaren.
Voor hen die kwamen, voor hen die nu lijden,
voor hen voor wie oorlog geen verleden, maar toekomst is.
Opdat wij nooit vergeten hoe kwetsbaar vrede is,
en hoe kostbaar de vrijheid waarin wij leven.
Christel Wiersema